De oudste geschreven sporen van de Moulin de Daverdisse gaan terug tot het begin van de 17e eeuw. Een akte van het Hof van Wellin, die men aan 1614 koppelt, vermeldt de molen en een nabijgelegen zagerij, naar aanleiding van een verdrinking vlak bij beide. De molen was toen eigendom van de heer van Daverdisse, die er het banrecht over bezat — een feodaal monopolie dat alle inwoners verplichtte hun graan er te laten malen. Hij was het kloppend hart van de lokale economie, de enige machine die rogge, spelt en haver tot meel verwerkte.
In 1644 ontheft een akkoord tussen heer Guillaume de Vervoz en de inwoners deze laatsten van het merendeel van de lasten, herendiensten en cijnzen. Enkel de banrechten van de molen en van de oven blijven verschuldigd. De heerlijkheid gaat daarna naar de Jacquemin, burgers van Dinant. In 1721 geeft de heer uit deze familie toestemming om een molen te bouwen aan de beek van Gembes, ter vervanging van de oude. Een waterrad draaide er mee met de stroom en dreef molenstenen aan die bijna twee eeuwen lang graan zouden malen.
De archieven bewaren ook menselijker sporen: eind jaren 1720 stond de molenaar Jean Robert tegenover Pierre Collet, hoeder van de gemeenschappelijke kudde, die ervan beschuldigd werd een wolf meerdere runderen te hebben laten verwonden terwijl hij kaartte. In 1725 wisselt de heerlijkheid van eigenaar en gaat daarna naar de Gerardin en de de Monin. In de jaren 1770 betwistten de inwoners het maalrecht. Op 1 oktober 1817 werd een contract betreffende de molen gesloten tussen Tristan-Louis de Monin, wiens familie sinds het einde van de 18e eeuw een deel van de heerlijkheid bezit, en Jean-Baptiste Heberty. De molen overleefde de Franse Revolutie, de Napoleontische annexatie en de Belgische onafhankelijkheid in 1830 — steeds in bedrijf. In de 19e eeuw noteert het Dictionnaire géographique du Luxembourg van Philippe Vandermaelen dat men er slechts één door water aangedreven korenmolen vindt, en noemt het « Moulin-de-Daverdisse » onder de gehuchten van het dorp.
In 1908 verandert de komst van de buurtspoorweg Graide-Wellin het leven van het dorp. Daverdisse is eindelijk verbonden met de buitenwereld. Met de tram komen de eerste reizigers, en de molen begint zijn langzame gedaanteverwisseling: hij wordt geleidelijk herberg, dan restaurant, dan klein hotel. In 1914 breekt de Eerste Wereldoorlog uit en de molen stopt met malen. Hij zal nooit hervatten — de grote industriële meelfabrieken vervangen overal de kleine landelijke molens. Drie eeuwen maalactiviteit eindigen in enkele maanden. Maar de stenen muren weerstaan de tijd.
In 1928 transformeert Adolphe Lemaire — laatste molenaar van Daverdisse en toekomstig burgemeester van het dorp — samen met zijn moeder Appoline Oudar de oude molen in een Hotel-Restaurant. Het gebouw wordt met een verdieping verhoogd. De familie Lemaire zet het avontuur voort gedurende meerdere decennia en voegt mansardekamers en in 1939 een rechtervleugel toe. In de jaren 1960 bedreigen twee dammenprojecten op de Lesse de vallei: « Lesse I » (1964) zou een deel van het dorp hebben overspoeld; « Lesse II » (1966), verder stroomopwaarts, spaarde het hotel, toen gerund door M. Lemaire. Geen van beide is er gekomen. In 1989 onderneemt M. J.-C. de Meester de Ravenstein ambitieuze renovatiewerken en geeft het hotel zijn moderne gezicht. Het is dit etablissement dat onze ouders zes jaar later zullen overnemen.
Een akte van het Hof van Wellin, die men aan 1614 koppelt, vermeldt de molen en een nabijgelegen zagerij, naar aanleiding van een verdrinking vlak bij beide. De molen is eigendom van de heer van Daverdisse, die er het banrecht over bezit: alle inwoners moesten er hun graan laten malen.
Bij een akkoord van 18 juni 1644 ontheft heer Guillaume de Vervoz de inwoners van het merendeel van de lasten, renten en herendiensten. Hij behoudt enkel de banrechten van de molen en van de oven.
De heer van Daverdisse, uit de familie Jacquemin — burgers van Dinant — geeft toestemming om een molen te bouwen aan de beek van Gembes. Hij vervangt zeer waarschijnlijk de oude. In 1725 wordt de heerlijkheid verkocht aan Ignace d'Argent, en gaat later naar de Gerardin en de de Monin. De molenstenen zullen bijna twee eeuwen lang graan malen.
De komst van de buurtspoorweg Graide-Wellin in 1908 opent Daverdisse naar de wereld: de eerste reizigers komen aan en de molen wordt geleidelijk herberg. In 1914 maakt de oorlog een einde aan het malen. Het zal nooit hervat worden.
Adolphe Lemaire, laatste molenaar van Daverdisse en toekomstig burgemeester van het dorp (1933-1945), transformeert samen met zijn moeder Appoline Oudar de oude familiemolen in een Hotel-Restaurant. Het gebouw wordt met een verdieping verhoogd. De familie Lemaire breidt het etablissement daarna uit: mansardekamers en een rechtervleugel gebouwd in 1939.
Onze grootouders Florimond en Simone De Naeyer transformeren de Priorij van Conques — sinds 1173 een domein van de abdij van Orval — tot hotel. Daar wordt onze moeder Brigitte geboren, en begint een familieverhaal in de hotellerie.
Onze vader Jean-Pierre Dufour komt werken in de Priorij van Conques. Daar ontmoet hij onze moeder. Ze trouwen in 1982 en stichten een gezin met vijf kinderen. Jean-Pierre vervolgt zijn parcours in mooie huizen in Luxemburg — Le Patin d'Or, het Intercontinental — en wordt dan eerste chef bij de opening van het Domaine Thermal in Mondorf-les-Bains, waar hij acht jaar blijft.
Hotel sinds 1928, Le Moulin de Daverdisse — gelegen in een park doorkruist door de Almache, op enkele kilometers van Conques — begint een nieuw leven onder impuls van M. J.-C. de Meester de Ravenstein, die het grondig renoveert en moderniseert.
Onze ouders nemen het beheer van de Molen van Daverdisse over. Jean-Pierre achter het fornuis, Brigitte in de zaal en aan de receptie. De Molen wordt hun thuis, en die van hun kinderen.
Vijf jaar na hun aankomst kopen onze ouders het etablissement van M. de Meester de Ravenstein. De Molen van Daverdisse wordt volledig een familiehuis.
Jean-Pierre en Brigitte ondernemen grote werken: nieuwe kamers, wellnessruimte met zwembad, sauna en hamam. De Molen groeit, zonder iets van zijn ziel te verliezen.
Na dertig jaar gepassioneerd engagement dragen onze ouders ons de Molen over. Laetitia aan de receptie en in de zaal, Ludovic in de keuken, Cédric in de zaal en het beheer. Drie kinderen, drie rollen, één huis. De derde generatie treedt op het toneel.
